Helbestên Muqades Agirî

Helbestvan  Muqades  Agirî li navçeya Dutaxê ya Agiriyê hatiye dinê.  Heta Lîseyê li Dudaxê  xwend. Niha li Swêdê jiyana xwe didomîne.

 

Tirsiyane ji te

 

ji raperîna reşahiyên çavên te

heybeta sekna te

û ji pêyvên te yên azadiyê

tirsiyane

 

taaa ji Kawayê Hesinkar heta îro

hesabê têkoşînê

ala berxwedanê

ji te pirsîne

 

qêmîşî bejna te yê zirav

rûyê te yê bedew

û kenê te yê dilgerm kirine

wekî gurên har

sotine laşê te

û wekî bazekî birîndar

te danîne li ser axa ku

her roj dinale

 

gotine

te bêriya dayika xwe

û birayê  xwe yê biçûk Mûro, kiriye

te bêriya kolanên zaroktiyê

bêriya avzêman, berfînan,

û girara dew a pungê kiriye

 

êla te pirsîne ji çend kesan

ger rastî min bihatana

wê bizanibûna  navnîşana te

di nexşeya dilê min de veşartiye

wê bidîtana herfên navê te

di kulma min a hinekirî de

neqişandiye

 

û wê bidîtana

xwina te

ne ser mêrgên reş û spî

dilop bi dilop

li ser kezeba min rijandine

 

bêrî û xem

 

tu qet zanî vê hestê

kesê ku herî zehf tu jê hez dikî

winda dikî di nav okyanûsên dilê xwe de

nizanî li ku bigerî

tu qet zanî vê hestê

ew kesê ku gurpegurp e dilê te ji bo wî

zehf nêzî te ye jî

lê bi milyon kîlometreyan dûrtir e êdî

yan jî

qet dorpêç kiriye tirsa êşa ku

tu yê êdî nebînî li vê dinê rûyê wî

hîs nekî taaa kûrahiya dilê wî

germahiya çavên wî

dilşadiya hatina wî

û xemgîniya çûyîna wî

qet tu lê geriyayî di nav qelebalixan de

bi raman û gumanên ku

rastî te bê niha

tu yê bi kîjan hestî ve lê binêrî

lê dema ku tunebûna wî dadikeve nav reşetariyan

qet hîs dikî ku xema hêstirên te paqij dike

bi tilî û pêçiyên xwe

yên ku herî zêde tu bêriyê dikî

 

Wa hatime delalê min

 

ji nav guleyan

nav baranên kîmyewî

ji kozikên agiran derketime

ji dûrrr hatime,

 

dilopên xwînê rijiyaye

di ser xeyalên min de

wa hatime delalê min

li ber derê te me

 

wekî dîrokekê jibîrkirî

nexşeyekê rêya xwe şaş kirî

evdalekê ezmûnkirî

û stranekê qedexekirî

 

wa hatime delalê min

li ber derê te me

teniya evînê dirije

ji bijangên min

bi daxwaza eşqekê nejiyayî

bi kelecaniya ciwantiya nîvco mayî

wa hatime delalê min

li ber derê te me

 

hisret komkiriye min

qefş bi qefş

bûme Dîcle

bûme Ferat

dîn bûme di awheyên biharan de

herikîme li ser axa xwe ya dêrîn

ji dûrrr hatime

li ber derê te me

delalê min

 

ez şerm dikim

 

wisa stembar li min nenihêrê

ey zarok!

tu ku wisa mêze dikî

ez şerm dikim ji mirovahiya xwe

ku tu dişewitî

ku tu dimrî ji birçîna

bê hêlîn dimînî

ez şerm dikim ji mirovahiya xwe

dema ku tu hembêza diya xwe de

koç dikî bê wext

gava bedena te ya biçûk

bi ser avê dikeve

gava derya laşê te daf dide perava xwe

ez şerm dikim ji mirovahiya xwe

wisa stembar li min nenihêrê ey zarok!

tu dibêjî qey ez te nas nakim

çawa ez te nas nakim

navê te Mizgîn e,

navê te Azad e, Hîvda ye, Alan e,

Cîhan e navên te

û dema ku hûn dişkên mirovahî dişkê

dema ku hûn kêm dibin

mirovahî ji xwe kêm dibe.

 

Xeyal bê sînor in

 

hûn ew qas destan bi destbendan girê bidin

hûnê nikaribin sînorên xeyalan bibînin

hûn nizanin ku sînorên xeyalan tune ne?

û ew ên xwedîxeyal

baskên xwe vedikin

ji dîwarên ramanên qedexe derdikevin

ji we

ji xwe dûr dikevin

û diçin ber bi çemên zelal

yên welatê qedexekirî ve

bêhna xwe vedidin

bergehê vedişêrin di çavên xwe de

bi heval û hogirên xwe re rûdinên

û çayek vedixwin

di nav binefşên nû bişkivî de

stranên azadiyê dibêjin

qala xeyalên xwe

hêviyên xwe dikin

paşê dibin hespên spî yên bibask

li pişta şeva şermoke sîwar dibin

û bê sînor difirin

ber bi azadiyê ve.

 

Em bibin zarok rojekî

 

Bibin zarok rojekî

em rojek bibin zarok dîsa

û pêşbaziya avjeniyê bikin

di ser zinarên reş de

bi hev re em biqêrin

yek, du, sê

û em xwe berdin ber hembêza çemê Muradê ve

bila hulma me di bin avê de

belboq belboq bi ser avê bikeve

bila dîsa xwişka me ya mezin

serê me bişo bi sabûna hêşîn ve

kefa sabûnê biqûltînin em

bi kenê xwe yê zarokatiyê ve

û wekî hechecikên hêlînên

di bin qatiyên malan de

têra dilê xwe bikenin dev vekirî

bila kenê me zinaran bixemilîne

 

Derî veke dayê

Derî veke ez hatim dayê

celeb bi celeb bablîsokan re derbasbûm

di nav daristanên hov de windabû temenê min

dêrên bi kelem lingê min peritandin

derî veke ez hatim dayê

bi guran re rû bi rû mam çend caran

çavên wan sor bû

uree uraa wan bû, har bûn

mij bû, moran bû, sar bû

qefeseke dareke ziha de xwe veşart bi rojan

çend caran hendefan de dardayî ma keserên min

derî veke ez hatim dayê

ji dûr têm kesirîme

di okyanûseke dînik de

dilopek windayî me

di nav çar welatên bê nav de

mihacireke bê wêlatî me

di nav siya şevtariyan de

rêwiyeke bê netewe me

raynade navnîşanekî tu nexşe

derî veke ez hatim dayê

ji dûr têm kesirîme…

 

dilo

 

de rabe em herin

dilê penaber

dilê reben

tu li vir jî nehewiyayî

rûyê te qurçimî dîsa

lêvên te dilerizin

wekî şemalika ber bayekî hênik

dilo

gelo li ku

kîjan bajar

kîjan mirov

kîjan demsal pîvana te ye

dilê kûvî wekî hespekî dîn

bê hevsar

bê xweyî

de rabe em herin dilo

cîhekî din em bigerin

dilo

tu li vir jî nehewiyayî…

 

Zindan sar e

 

zindan sar e

zengar in mifte

derî venabin dayê,

lihêfê davêjim ser çavên xwe

diçim rêwîtiya xwe ya zarokatiyê

bêhna te tê li ber tendûrê

bi kincên nîv-arvan tu bangî min dikî

qetek nanê tenûrê rûn dikî

hinek jî hezkirin li nav dikî

destar dizivirîne xwişka min

caran xwey, caran genim

em şeş xwişk û bira şeş dilên piçûk

di hûndirên mêrg û zozanan de

tov dikin kereng, siping û karçînan

milên xwe vedikin em ber bi jêr ve direvin

di nav xwezayê de dikenin û direvin

mifteyên zengar ji nişkav ve dizivirin

dengên hişk xeyalan sar dikin

çavên xwe vedikim ez û dîwarên sar

zîndan sar e

mifte zengar in

bi dengê te yê germ ve xwe dipêçim

da ku nerizim dayê….

 

Strana welatevînî

 

Straneke welatevînî bîne şevekî

Têke nava kulma min

Bêyî jan û kul

Bra navê wê azadî be

Melodiya wê Dîcle û Ferat

Notayên wê Agirî û Sîpan

Risteyên wê Mezopotamya

Straneke welatevînî bîne şevekî

Têke nava kulma min

Tijî kenên zarokên welat

Evîna keç û xortan

Girnijînên bûkên nazenîn

Dengê tilîliyên dayikan

Straneke welatevînî bîne şevekî

Ji rengê keskesorê

Ji baskên kevoka aştiyê

Ji çemê Murad a aram

Ji berfa Çiyayê Qertewînê

 

minminîka wêrek

 

niha di nava demsaleke zer de

tip tenê

di hundirê xeyalên qelebalix de

dimeşe emrê min

dema çavên min

li ser çemên xerîbiyan

li pêjna te digere

careke din dibim minminîkeke wêrek

xwe datînim ser kolanên şopên te

bi hêviya carek dîtina te

guh nadim ti avhewayan

û dibim awaza Çemê Mûradê

paşê bê tirs dibêjim

ji te hez dikim

wekî egîdekî ku ji doza xwe hez bike

wekî karxezaleke ku ji dayika xwe hez bike

û wekî Xecê ku ji Siyabendê xwe hez bike

a wisa

ji te hez dikim

 

vê carê

 

negre deriyê xwe

vê carê

ez ê tunebûna te

bi tilî û pêçiyên xwe

bikolim li ser dîwarên

şevên bêdeng

ez ê di bin şewqa hîvronê de

santîm bi santîm

kêl bikim birînên xwe

bi tayên hisreta te

jan bide jî

hestên min

guh nadim zarînên dilê xwe

yên nazenîn

negre deriyê xwe

vê carê

baskên min ên jar

wê neyê ber derê te

nakeve pey parsa evînê êdî

ez ê berê xwe bidim şikeftan

kevokan çêbikim

ji xeyalan

bifirînim ber bi asoyan ve

bixapînim vî dilê xwe yê evînê

 

bihara dil

 

minminîkên reng bi reng

dizîvirin li derdora

kulîlkên avhewaya

biharên di dilê min de

 

bêdengî

dibêjin dem derman e

ka çima dilê min hê li te digere

çima dirije ji bijangên min ev hesret

û çima dadiqurtînim bêriyên xwe bêdeng

 

dîroka şêlû

 

straneke xeyîdî yî tu di zimanê dîrokê de

di goristanên bêkes de şîneke bêdengî

bi dilşewatî ketiyî lîlana dayikên dêrîn

bi xençeran kolane xeyalên te yên tazî.

 

Jiyana Muqades  Agirî

Lê Binêre

Canda

Strana Canda

Canda, te gul ba biçanda Te sozek wê roja han da Şev çû canê tu …