Kurm dikevin bedenê, çav dadigerin ser şînpelên şax û guliyên berê. Reh û qurmên dara jiyanê di binê xulxul û xirxira kurmik û kêzikên şewabê de bi ziman dikevin; di bin tirs û xofa rûxandinê de diqîrin; “Hewar e gidîno, kurmik û kêzikan em xwarin, ma çima kes xemê naxwe …
Zêdetir BixwîneKurmên Qurmê Qewmên Li Ber Qirbûnê – Mervan Serhildan
