NIVÎSXANE

Mervan Serhildan    Li vî diyarî; kê çi bigota, çawa bigota, bi kîjan şêwazê bigota û li ku derê jî bigota, teqez dijberek ji ber nigan radibû. Lê her dijberiyek jî heta astekê bû; bi sînor bû, bi mebestekê ve girêdayî bû, ji neqebekê wê de nediçû. Di civatan de herkes …

Rêber Hebûn Yekem tiştê ku jîndar pêşî hizr dike têgihiştina wî ji heyînê re, mirov xwe nas dike bi rêya hebûnê , ji ber ew zemîn e yê li ser civak çêdibe, û jê nirx û pîvanên xwe werdigre, ji tek girêdanê yê mirov bi heyînê re girêdide, berî ku …

Mehmet Dinç Wergera ji Tirkî: Mikaîlê Berbestê Sedan sal e  ev deşt, devera ku şervan  li ser pişta hespên kihêl bi bayê bezê ji vî serî derbazî serê dî dibûn bû. Heman demê cihê kelekên Gilgamêş, Darîûs, Îskender û Derwêşê Evdî yên di nav tozê de mayî bû ev der. …

ERSÎN TEK Ev bajarê ku çiya bi sekna riman ber bi asîman ve berz dibin, li Geverê zivistan pir bi îhtîşam e. Eva çend roje kuliyên befrê diporin û duh bi şev gurtir bû. Nasekine. Mirî di nav qebrên xwe de dicemidin? Gelo ajalên li serê çiya çi dikin? Ne bawerim ku ji xwe re xwarinek peyda kiribin. Zimhêrê wan nemaye… Tu nabê gurên birçî, çeqelên bêrû, rûviyên zexel wê li ser bajêr de bigirin. Befr nahêle ti kes serê xwe rake û çavên xwe veke. …

Dilbirînê Deşta Mûşê QANÛNA ME MU’MÎNAN QUR’AN E Mu’mîn wek zêrê xasin Ji ber ku xwe dinasin Li Gerdûnê gernasin Xudayê xwe dinasin Kesên ku xwe nenasin! Ew Xwedê jî nanasin! Lê ên ko xwe binasin Ew Xwedê jî dinasin Mirovên qelp û sexte Heman demê bêbext e Îmana xwe …

Ümit Tunç Di nav ên cotkarîyê dikin de peyvikek heye ku li gor rewşa anha Kurd tê de ne vebêje hilbijartiye. Ev peyvik “Newan” e. Wexta zivistanê pez dizên hewce ye ku mirov berxê wan piştî zayinê zêde ji wan dûr nexe û bike ku berx tenê ji maka xwe …

Ümit Tunç Wexta em piçûk bûn, di nav me de hinek kevneşop hebûn ku me nizanibû li ku derê hatine ketine zimanê me. Ez bawerim me zarokan van baweriyan ji mezinên xwe hildidan. Di nav wan de yek jî derheqê “mirov xwe li ser keskesorê re biavêje wê çi bibe” …

 Nezirê Cibo Gelek haval û dostên me yên kevin bi Tirkî dinivîsin. Her çiqas heya ji min tê bi kurdî binivîsim jî ez jî yek ji wan im. Hinek havalên ku bi piranî li Ewrûpa dimînin vê helwestê bi tundî rexne dikin. Bê guman, ji bona pêş ketin û parastina …

Konê Reş   Ev helbesta xwarê bi navê Newroz, ku di pesnê cejna Newrozê de ye Apo Osman Sebrî, di roja 21-3-1957an de li Şamê nivîsandiye. Ev helbest di pirtûka wî ya bi navê (Derdê Me) de hatiye weşandin. Herwiha ev yekemîn helbeste ku di nav kurdên Rojava û Bakur de, …

Weli Sebrî Roman huner e, hunerek afrandî… Berîya ku biafirînî di mejîyê xwe da xîyal dikî û difikirî, di dilê xwe da jî wê dimeyînî, dihunînî û dixemlînî. Ev kar karê nivîskar e. Belkî jî, ev kar karê sal û mehan e… Nivîskar nikare romana xwe di şev û rojekê …

Ümit Tunç Di Agirî dema ku havîn ber bi xelasîyê diçe îdî li her derê gund, bajarok û bajêr tev bi rengê firîkên genim zer rengîn dibin. Wexta dibe nîvro, tav xwe dide navîna esmana erd, bi firîkên genim re zer dirêj dibe diçe da ku pişt cil û çîya …

TÊMÛRÊ XELÎL Bêkontrolîya facebookê wisa kirîye ko kî ji mala xwe derkeve dibe rojnamevan, nivîskar û zanyar. Baş e ko dewsa qelemê niştirê doxtorî hilnadin destê xwe, nabin bizîşk, an na delîl li halê me, tu kes wê ji destê wan nefilite. Di facebookê da jî ne redaktor heye, ne …

NESRÎN ROJKAN Devê xwe vekiribû û qurt, qurt, qurt avê vedixwar. Destên biçûk ên gulmistî li ber serê wî yê gilower, di profila wî de, bedenek biçûk û rût rûniştibû di valahiya zikê dayika xwe de û avê vedixwar. Dîmenek bê hempa bû. Canek nû ku hê derneketibû ser rûyê dinyayê, ji bo jîyana xwe têdikoşiya. Mizgîniya min li te! got hemşîrê. Li ekrana computera xwe nêrî û dom kir. -Zaroka te lawik e û vayê avê vedixwe! Xemek tarî li ser rûyê dayikê dagirt, çavên xwe dane hev û rondik jê palîyan. Wek dayîkên din dilşad nebûbû. -Xwezî keç bûya! Rojên berê ketine bîrê û lêvên wê û lerz ketin lêvên wê. Di rojek germ de derketibûne rê. Dayikek, babek …